Parafia Bujaków

Jezus nie przemienił się, aby zrobić na uczniach jakieś niesamowite wrażenie. Tym niezwykłym znakiem chciał im i nam powiedzieć, że wszyscy potrzebujemy przemiany, że nasza postać nie ma jeszcze tego blasku, który jest nam właściwy, że jesteśmy ciągle jeszcze jakoś „przyćmieni”, co przejawia się choćby popełnianymi grzechami. Potrzebujemy przemienienia. Może go dokonać w nas tylko Bóg, ale potrzebuje naszego „wstąpienia na górę”. Wspomnienia liturgiczne: w środę – uroczystość św. Józefa, Oblubieńca NMP.   Dzisiejsza składka przeznaczona na prace remontowe w kościele. Wielkie Bóg zapłać za posprzątanie naszego kościoła. W tym tygodniu prosimy o przygotowanie świątyni wiernych mieszkających przy ulicy Zdrojowej – kolejna grupa. Dekanalne Duszpasterstwo Młodzieży wraz z grupą PTG Sokół organizuje…

Być może nie raz spotykaliśmy się z zarzutem: „Skoro jesteś wierzący w Boga, to dlaczego twoje życie jest naznaczone trudem i cierpieniem, tak samo jak życie niewierzących?”. Skoro jestem synem Boga, to dlaczego moje życie nie jest łatwe i przyjemne. I dlaczego to nie ja rządzę na tym świecie. Ba! Nawet Bóg nie rządzi, bo ludzie robią co chcą!Oto współczesne kuszenie. Odpowiedzi Jezusa na to kuszenie pozostają aktualne i warto, abyśmy uczynili je swoimi regułami postępowania: „Nie samym chlebem żyje człowiek”; „Nie będę wystawiał na próbę Pana, Boga swego”; „Panu, Bogu swemu, będę oddawał pokłon i Jemu samemu służyć będę”. Kto stosuje w życiu te trzy zasady, będzie miał na pewno…

Dzisiejsze słowo mówi nam, od czego zależy ewangelizacja i co Pan zamierza nam najpierw w jej trakcie podarować. Otóż na początku chce nas otworzyć na dar, jakim jest miłość do ludzi – po miłość do nieprzyjaciół włącznie. Bylibyśmy bardzo biedni, gdybyśmy tego daru nie przyjęli. Jezus mówi: „Otwórzcie się na łaskę, którą w sobie macie” – łaskę miłości do ludzi, po miłość nieprzyjaciół włącznie. Jeśli się na to nie otworzymy, to jak chcemy kogokolwiek ewangelizować? Dlaczego mielibyśmy iść do ludzi? Z czym i po co? Jeśli się nie zmierzymy z doświadczeniem łaski, to wszystkie nasze plany ewangelizacyjne będą posadzone na piasku. Obchody liturgiczne tygodnia: w sobotę – oddajemy cześć Niepokalanemu Sercu…

Tak sobie myślę, że to jeden z najważniejszych fragmentów Ewangelii. Kilka wersów, a jakże znamiennych. Wzywają nas one do zasadniczej korekty podstawowych pojęć: co znaczy życie, a co śmierć, szczęście i nieszczęście, błogosławieństwo i przekleństwo, co jest dobre, a co złe, co skuteczne, a co zupełnie nieskuteczne. Ta Ewangelia bardzo ostro koryguje nasze myślenie. Szczęśliwi są ubodzy i ci, co głodują; szczęśliwi są ci, którzy płaczą, i ci, którzy są prześladowani. Biada tym, którzy mają i są syci; biada tym, którzy się śmieją i tym chwalonym przez wszystkich. Tu dokonuje się jakieś zasadnicze przewartościowanie i objawia zupełnie inny porządek. Kogo Bóg wybiera i za kim staje?

Piękna wymiana: najpierw Piotr wpuścił Jezusa do swego życia, pozwalając Mu wejść do jego łodzi i zarzucając sieci na Jego słowo; potem Jezus wpuścił Piotra do swego życia, bo to właśnie oznaczają słowa: „Odtąd ludzi będziesz łowił”. Taka jest kolejność w życiu każdego człowieka: najpierw wpuszczamy Jezusa do siebie, a potem On wpuszcza nas do siebie. Ta kolejność musi być zachowana, bo bez obecności Jezusa nie zdołamy „zostawić wszystkiego”, czyli nie wyrwiemy się z „grajdołka” własnego egoizmu. A wejście w życie Jezusa oznacza decyzję na stawanie się Miłością.

„Wiara przenosi góry” – powtarzamy w sytuacjach, kiedy chcemy sobie lub innym dodać odwagi w obliczu trudności, czasem wręcz niemożliwych do rozwiązania. Jednak jest też inny wymiar wiary, ukazany przez Symeona i Annę. Oni dostrzegają dzieła Boga, Jego wierność danemu słowu i Jego obecność w tym, co wydaje się małe iniepozorne. Dziesiątki, a może setki dzieci codziennie przynoszono do świątyni, ale te dwie osoby, dzięki swemu posłuszeństwu Duchowi Świętemu, odnajdują to jedno, szczególne dziecko – Jezusa. I nie tylko prorokują o Dziecięciu, lecz są pełni radości, ich życie się przemienia.

Świat, na który patrzymy poprzez okienko telewizora lub o którym czytamy w kolorowych gazetach, to świat sukcesu materialnego, zawodowego lub medialnego. To świat schlebiania naszym ułomnościom moralnym i niskim instynktom. Świat, gdzie trzeba być silnym, aby wygrać. A Jezus zaczyna swoją misję ogłaszając, że przyszedł do tych, którzy nic nie mają, są chorzy fizycznie lub moralnie, są prześladowani. Nie jest rewolucjonistą, który pragnie zburzyć istniejący porządek społeczny, ale jest pokornym Mesjaszem niosącym Dobrą Nowinę, która ma moc przemieniania ludzkiego życia.

To jest te sześć stągwi kamiennych, w których nalaną wodę Jezus zamienił w wino – i św. Jan mówi nam na koniec tej Ewangelii, że to był początek znaków. Jakoś bardzo mocno to do mnie dzisiaj dotarło: początek znaków! Miłosierdzie jest początkiem głoszenia Ewangelii; świadectwo miłosierdzia, świadectwo konkretnej miłości jest początkiem głoszenia Ewangelii… To jest początek także w tym sensie, że świadczone miłosierdzie w szczególny sposób czyni Jezusa Chrystusa obecnym.

Głos Boga Ojca, który odezwał się z nieba: „Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie” nie zabrzmiał ze względu na Jezusa, który doskonale o tym wiedział, ale ze względu na nas. To my potrzebujemy przypomnienia, kim jesteśmy. Kiedy zstępuje na nas Duch Święty także do nas Bóg Ojciec wypowiada te same słowa. Mówi, że jesteśmy Jego dziećmi (Jego potomstwem), w którym On sobie upodobał. Dlaczego upodobał? Czy z powodu naszych zasług? Na to pytanie można odpowiedzieć tylko pytaniem: „A dlaczego rodzice mają upodobanie w swoich dzieciach?”

„Bez Niego nic się nie stało, co się stało”. To, co stało się na tym świecie bez Słowa, którym jest Bóg nie ma właściwie żadnego znaczenia. Na dobrą sprawę w ogóle się nie stało. To, co nie ma ostatecznie swego źródła w Bogu jest tak nietrwałe, że właściwie można to uznać za nieistniejące. Jeśli więc chcemy zrobić coś trwałego, współpracujmy z Bogiem! Bóg jest otwarty na współpracę, jest ciekaw naszych pomysłów, inicjatyw, pragnień. Wcale nie chce być jedynym myślącym na tym świecie. Dlatego stworzył nas rozumnymi i wolnymi. Ale On nie zaangażuje się w coś, co nie jest dobre i dlatego to, co nie jest dobre nie jest też trwałe. I…