-
Znak wskrzeszenia Łazarza staje się w pełni zrozumiały dopiero w dniu zmartwychwstania Chrystusa. Wtedy okazuje się, że tryumf nad śmiercią jest ostateczny. Teraz Jezus, stojąc przy grobie Łazarza, płacze, bo Jego przyjaciel wszedł w to najstraszniejsze doświadczenie ludzkości. Miłość każe jednak pójść dalej. Życie nie ma końca i tej właśnie nadziei próbujemy się dzisiaj uchwycić.
-
Uzdrowienie ślepca nie odbywa się od razu, ad hoc. Ma swój rytm i swoją drogę. Jezus uwalnia go w czasie święta namiotów. Ważna tu jest woda, sadzawka Siloam, do której jest posłany nasz ślepiec, aby się obmyć. Ważni są jego rodzice, którzy stają się świadkami uzdrowienia syna.
-
Kiedy zdobywaliśmy górę przemienienia, dał się słyszeć głos Ojca: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. Dzisiaj Słowa Bożego słuchamy razem z Samarytanką. Patrzymy na Jezusa, który „siada” na źródle, bardziej niż na studni Jakuba, bo On sam jest źródłem wody żywej.
-
Druga niedziela Wielkiego Postu to jest dotknięcie przełomowego momentu w publicznej działalności Jezusa, który poprzedzony jest zapowiedzią męki, pierwszą zapowiedzią. Następuje to wszystko po tym, co się zadziało pod Cezareą Filipową, kiedy Jezus przepytał swoich uczniów: kim jest dla ludzi? Kim jest dla nich? W dzisiejszym Wydarzeniu doświadczmy Celu naszego życia. Błogosławionego tygodnia wszystkim parafianom i gościom do nas przybyłym.
-
Pokusa nie jest jeszcze grzechem, jest raczej flirtem czy próbą uwodzenia. Bywa jednak, że flirt staje się niebezpieczny, a my całkowicie podatni na propagandę złego. Dlatego tak ważne jest, by zobaczyć Jezusa w Jego walce z pokusami. W tej walce „pokonuje” grzech pierwszych ludzi.
-
Zachować przykazania, bo one nas będą strzegły, bo one nas zachowają w miłości Boga. Przyjąć słowo z wiarą — oto Twoje i moje zadanie.
-
Światło zabłyśnie w ciemnościach, a Twoja i moja ciemność stanie się południem, jeśli będziemy czynić miłosierdzie w imię Pana. Jeśli potraktujemy Słowo na serio – że tym Słowem się żyje, a nie tylko to Słowo się wspomina; że to Słowo pragnie się wprowadzić w życie – oto przed nami zadanie, by stać się ludźmi ośmiu błogosławieństw.
-
Mamy szukać Pana w pokorze serca, bo łaskawy jest Pan dla tych, którzy są cisi i łagodni… Żyjemy na tym upadłym świecie ukryci z Chrystusem w Bogu i nikogo się nie lękamy, bo Pan jest naszym mocarnym pasterzem, a Jego imię jest dla nas twierdzą warowną. Chlubimy się tylko w Panu, bo On stał się dla nas mądrością od Boga i sprawiedliwością, i uświęceniem, i odkupieniem. W Nim mamy Pełnię Bożą.
-
Pan moim światłem i zbawieniem moim, śpiewał Izrael od pokoleń. I oto nadszedł czas, gdy proroctwa się wypełniły i lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie. W cudzie Wcielenia Bóg stał się człowiekiem, by tak jak my żyć i umrzeć. A przez swoje zmartwychwstanie przeprowadził nas razem z sobą do życia wiecznego. Podczas każdej Eucharystii ogarnia nas to samo jedyne i niepowtarzalne Światło, Jezus Chrystus, w którym jest nasze zbawienie. Panie spraw, abym zawsze zauważał Twoją Obecność w codziennym sięganiu po Słowo Życia. Błogosławionego tygodnia wszystkim parafianom i gościom do nas przybyłym.
-
Jan Chrzciciel, który przygotowywał drogi dla Pana, sam też musiał długo przygotowywać się na spotkanie z Nim. Pościł, umartwiał się, by w końcu umieć rozpoznać w Jezusie Mesjasza, Baranka Bożego. Ta chwila stała się ukoronowaniem całego jego życia. I my podczas każdej Eucharystii słyszymy słowa Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata. Patrzymy na Hostię, wiedząc, że to Jezus. Obyśmy umieli sercem zobaczyć i rozpoznać w Nim naszego jedynego Pana i Zbawiciela.
