Parafia Bujaków

Czy naprawdę znamy Jezusa z Nazaretu? Czy pragniemy mocy Jego Ducha?Na mocy chrztu uczestniczymy w Jego misji proroka, kapłana i króla. Jezus namaszczony Duchem dopuszcza nas do niej, abyśmy byli prorokami, którzy mają w sobie światło Bożego Słowa i w świetle Słowa interpretują swoje życie. Abyśmy na podobieństwo Jezusa chcieli żyć dla drugiego, czyli chcieli służyć. I na podobieństwo Jezusa Kapłana pragnęli ofiarowywać swoje życie, czyli czynić je darem. Bo nikt nie żyje przecież dla siebie.

Jezus pielgrzym, Ten, w którego ranach jest dla nas uzdrowienie, zaprasza nas, abyśmy się narodzili do życia z wiary. I to jest też niezwykły sens tego przepięknego hymnu o Logosie, o Słowie. Abyśmy się stali dziećmi Bożymi, którzy wierzą w imię Jezusa, „którzy ani z krwi, ani z żądzy ciała, ani z woli męża, ale z Boga się narodzili.Rodzić się z Boga i rodzić innych dla Boga – to jest niezwykłe doświadczenie, patrzeć, jak ktoś rodzi się dla Boga na naszych oczach. I to jest wyzwanie do mojego i Twojego nawrócenia.

W tym roku patrzymy na tę Rodzinę oczami świętego Józefa. Józef, któremu śnią się sprawy Boże, który zasłuchany jest w głos od Boga, który wyczulony jest na to, co Bóg mówi do niego.

W Jezusie realizuje się proroctwo o Emmanuelu. O Bogu, który staje się Bogiem z nami. Na wszystko dzisiaj patrzymy oczyma św. Józefa. Od niego uczymy się milczenia, czyli zasłuchania i uczymy się bycia posłusznym, czyli sprawiedliwym. Poznajemy męża wielkiej miłości, który kocha swoją zaślubioną żonę, z którą jeszcze nie zamieszkał. Poznawajmy Świętego Józefa, milczącego Opiekuna…

Dzisiejsza liturgia wzywa nas do radości z bliskiego przyjścia Zbawiciela, który niesie wybawienie ubogim, chorym, słabym i nieszczęśliwym. To właśnie ich szczęście ma być dla uwięzionego Jana Chrzciciela znakiem, że Jezus jest prawdziwym Mesjaszem. Stawajmy dziś przed Panem nie jako duchowi bogacze, którzy sądzą, że mają dość zasług, aby wymagać od Niego konkretnych łask, lecz jako ubodzy, którzy oczekują Jego przyjścia z wiarą, odwagą i tęsknotą, ciesząc się, że przyjdzie już niebawem, aby okazać nam swoje miłosierdzie.

Wiara bez uczynków jest martwa sama w sobie. Nawrócenie bez owocu nawrócenia nic nie znaczy. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, będzie wycięte i wrzucone w ogień. Jezus wybrał nas, abyśmy szli i przynosili owoc trwały i obfity. On chrzci nas w Duchu Świętym i w ogniu, abyśmy obumarli dla siebie i żyli dla Niego. Kto żyje tylko dla siebie, będzie spalony w ogniu nieugaszonym.

Czy jesteśmy gotowi stanąć przed obliczem Chrystusa? Stawiając to ważne pytanie, liturgia pierwszej niedzieli Adwentu wzywa nas do czuwania, do odrzucania uczynków ciemności, do zaparcia się siebie. Jednocześnie jednak daje nadzieję, że przyjście Pana przyniesie nam nie potępienie i karę, lecz radość, pokój i spełnienie wszystkich naszych tęsknot. Obyśmy uczestnicząc w tej Eucharystii zapragnęli iść z radością na spotkanie Pana drogą nawrócenia.

Król to archaiczne słowo. Kojarzy nam się z bajkami albo z lekcją historii, gdy trudno spamiętać skomplikowane koligacje i daty kolejnych bitew. Jezus jest innym Królem. Nie tylko nie zdobywa, ale nie wybawia nawet sam siebie. Przyszedł, aby dać świadectwo prawdzie (J 18,37). Kiedy zmęczeni naszym zakłamaniem pragniemy wreszcie prawdziwego życia, On uwalnia nas od wszelkiej ułudy grzechu. I wtedy jest Królestwo. Trwa, niewidoczne dla reporterów i komentatorów życia politycznego, bo nie jest z tego świata. Niech Pan Wszechświata zakróluje w sercu każdego z nas i niech napełnia je na każdy dzień Swym pokojem!

Nie brakuje nam fałszywych proroków, nie brakuje fałszywych ideologii, które chcą zbawiać świat. Nie zapominajmy o mocy Ewangelii. Oto kiedy pojawiają się różnego rodzaju znaki: trzęsienia ziemi, głód, zarazy, wojny, pamiętajmy, że zawsze i wszędzie, dla ucznia Chrystusa, jest to sposobność do dawania świadectwa i prośby o moc Ducha Świętego, żebyśmy byli czytelnymi świadkami Ewangelii, żeby inni, patrząc na nas, chcieli poznawać i kochać Jezusa.”Przez swoją wytrwałość ocalicie wasze życie”. (Łk 21,19)

Święto Bazyliki św. Jana na Lateranie U św. Jana Jezus spotyka bankierów handlarzy i pielgrzymów. Handlarze byli, w jakimś znacznym stopniu, powiązani z domem arcykapłana Annasza, jak mówią źródła żydowskie. Jezus uderza w pewne układy. Pielgrzymi w niego uwierzyli. Przybyli na Paschę. Potrzebowali wymiany pieniądza i zakupu zwierząt ofiarnych, natomiast zawłaszczono dla tych celów miejsce w świątyni, które było przeznaczone dla tych, którzy szukali jedynego Boga Izraela, bo łaskawość Pana skierowane jest na wszystkich. „Szukajcie Pana dopóki pozwala się odnaleźć, szukajcie Pana wszyscy pokorni ziemi”.